grote stenen lijkkist uit één blok steen gehouwen. Gewoonlijk rijk versiert met beeldhouwwerk en inscripties aan binnen- en buitenzijde. De term is afgeleid van twee Griekse woorden: Sarx, wat vlees betekent en Phagoon, wat eten betekent. Letterlijk is een sarcofaag dus een "vleesetend" object. Al in Romeinse tijden werden sarcofagen gebruikt, niet om in te begraven maar om de pot met asresten en allerlei bijgiften in te plaatsen. Later werden vooral rijkere mensen in een stenen kist begraven. Die kist kon in de grond geplaatst worden, maar vaak zo dat de deksel aan de oppervlakte bleef, zodat dit gelijk de vloer van het kerkgebouw vormde. Soms zijn sarcofagen ook in de muur van een kerk geplaatst. Later werden sarcofagen vervangen door gemetselde kelders waarin meerdere personen bijgezet konden worden.

dit woord heeft vanuit funerair perspectief een dubbele betekenis, enerzijds verwijst het naar de steen die een grafkelder afsluit maar bekender is de verwijzing naar de steen die het graf van Jezus afsloot. In bouwkundig opzicht verwijst het naar de bovenste steen, vaak een versierd stuk natuursteen, in een bakstenen boog. Bij oudere gebouwen komen dergelijke sluitstenen veelvuldig voor boven ramen of deuren. Het is ook de naam voor de steen in de top van een gewelf. In Nijmegen, op de begraafplaats van de Heilig Land Stichting, is de dubbele funeraire betekenis van dit woord goed zichtbaar, met name door de imitatie van het graf van Christus.

van het Griekse woord voor rechtopstaand steenblok. Een rechtopstaande graf- of gedenksteen of gedenkzuil waarin een motief of inscriptie is uitgehouwen, gewoonlijk op een graf.