2012 is het jaar waarin de 400 jaar oude historische betrekkingen tussen Nederland en Turkije worden gevierd. In 1612 werd Cornelis Haga benoemd als eerste ambassadeur aan het Osmaanse hof. De toenmalige Republiek der Nederlanden had al voordien relaties met het Osmaanse rijk, maar 1612 is de officiële start van de diplomatieke betrekkingen. De huidige landen Turkije en Nederland staan in 2012 stil bij deze gebeurtenis. Waar waarschijnlijk niet echt bij stil gestaan zal worden, is dat de handelsbetrekkingen ook hebben geleid tot een funeraire nalatenschap in Turkije. In dit geval met name de resten van het zogenaamde “Felemenk Bahce” in Izmir. Die liggen vandaag de dag bij het Protestantse kerkje in Izmir, tot 1922 bekend als Smyrna, de Griekse benaming voor de stad.

Zaterdag 12 mei organiseerde Stichting Dodenakkers.nl samen met Stichting Russisch Ereveld een gezamenlijke adoptanten/donateursdag. De dag stond in het teken van de 101 Sovjet-Russen die in Kamp Amersfoort om het leven kwamen.

Zo’n veertig geïnteresseerden verzamelden zich tegen 10 uur bij het voormalige Kamp Amersfoort. Vanwege de grote opkomst werd de groep in tweeën gesplitst. De eerste groep vertrok daarna voor een rondleiding naar het Russisch ereveld, de tweede groep bleef in voormalig Kamp Amersfoort om daar rondgeleid te worden door één van gidsen. Vervolgens werd ook monument Koedriest bezocht. Op deze plek werden 77 Sovjet-Russische gevangenen gefusilleerd en begraven. Samen met 24 Sovjet-Russische gevangenen die nabij begraven lagen, werden zij in 1946 herbegraven op Rusthof om vervolgens in 1948 een definitieve laatste rustplaats te krijgen op het Russisch Ereveld.

Op 9 april aanstaande verschijnt het boek Kind van het Ereveld van Remco Reiding. Kind van het Ereveld is het waargebeurde verhaal van een gepassioneerde zoektocht met onverwachte persoonlijke gevolgen.

Remco Reiding slaagt er 55 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog als eerste in nabestaanden op te sporen van de bij Amersfoort begraven soldaten. Jaren nadat hij voor het eerst langs de gele stenen op het Russisch Ereveld liep, staan familieleden van de soldaten huilend met bloemen in de hand aan het graf van hun vader.
Inmiddels heeft Remco, met hulp van zijn vrouw Irina, in de hele voormalige Sovjetunie meer dan 180 families verwittigd.

In 2009 besloot Remco een boek te schrijven over het Russisch Ereveld en zijn zoektocht naar nazaten van Sovjetsoldaten. Het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie verleende hem hiervoor de status van geassocieerd onderzoeker.

Een aangrijpend boek over liefde, een leven zonder vader en de hartverscheurende consequenties van oorlog.

Donateurs van Stichting Dodenakkers.nl ontvangen het boek als donateursboek voor 2012. Voor de overige lezers van onze website mogen we twee exemplaren verloten. Om kans te maken om één van deze exemplaren hoef je alleen onderstaande vragen juist te beantwoorden.

Overal in Nederland heeft de Tweede Wereldoorlog zijn sporen nagelaten. In de gemeente Ede zijn ook enkele tastbare objecten te vinden, waaronder een Canadese tank op de Langenberg. Naast andere herdenkingsstenen en –plaquettes is er ook een mausoleum dat herinnert aan de strijd tegen het onrecht die 44 inwoners van Ede het leven kostte. Nu zijn mausolea in Nederland niet dik gezaaid en zeker niet uit de na-oorlogse periode. Dat is niet het enige wat dit funeraire object zo bijzonder maakt. De lokatie waar het mausoleum gebouwd werd in 1945, kon al bogen op een ander funerair object, namelijk het gietijzeren monument voor Anna Maria Moens.

Ruim zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog weet Remco Reiding met ´Kind van het ereveld´ de geschiedenis van een vergeten begraafplaats met vergeten oorlogsslachtoffers onder de aandacht te brengen. Zonder afbreuk te doen aan de achtergronden van die geschiedenis maakt Reiding van de zoektocht naar nabestaanden een persoonlijke missie. Op bijzondere wijze laat hij zien hoe de geschiedenis van 865 Sovjet-Russen die in het verre Nederland hun laatste rustplaats vonden zijn eigen leven veranderde.

In het eerste kwartaal van 2013 wil de stichting Dodenakkers.nl (www.dodenakkers.nl) een boek uitbrengen over graftrommels en grafkransen in Nederland. Dit onderwerp kreeg op de website van dodenakkers.nl al in 2006 aandacht door de publicatie van een onderzoek naar graftrommels in de provincie Groningen. Nadien konden de meer dan 10.000 maandelijkse bezoekers ook verder kennismaken met dit bijzonder onderwerp door een uitgebreid artikel van funerair historicus Leon Bok.

Nadien heeft Leon Bok samen met Evert Jan Halkus de pakweg 1.000 graftrommels in Nederland in kaart gebracht. De meest bijzondere zijn daarbij, voor zover ze in slechte staat verkeerden, door Evert Jan Halkus gerestaureerd. Daarbij is vooral gelet op de wijze waarop de trommels in elkaar waren gezet en wat er aan materiaal gebruikt werd voor de trommels en de kransen. De schat aan informatie die daarbij opgedaan is, wordt verwerkt in het boek.

De kleinste begraafplaats van Nederland?

Ingeklemd tussen de bebouwing van de Europalaan en een grote vijver ligt de van oorsprong algemene begraafplaats van Son en Breugel. De “begraafplaats” is niet groter dan enkele vierkante meter en er bevindt zich slechts één zichtbaar graf. Hoe kwam dat graf daar? Daarvoor moeten we terug naar het eind van de 19de eeuw toen religie een grote rol speelde. Waarom bestaat het graf nog steeds? Hiervoor moeten we een blik werpen op de personen die er begraven liggen.

Op 12 juli 1895 overleed Wilhelmina Jacoba van Hoven – van Heusden in de leeftijd van 96 jaar. Zij was op 14 juni 1799 geboren te Hilvarenbeek. Op 8 september 1833 trouwde zij met Samuel van Hoven. Het echtpaar vestigde zich in Breugel. Vanaf 1837, tot aan haar dood, woonde Wilhelmina van Hoven aan de (nu) Dommelstraat 12 te Son.